De Blankenburg komt dreigend dichterbij,
Toch hoop ik nog dat die er nooit zal komen.
Gebeurt dat wel (o kwaadste aller dromen!),
Dan wordt dat echt een brug te ver voor mij!
De dingen die bedeesd de kim bezomen,
Een torenspits, een veren bomenrij,
Geofferd aan een stekeblind getij,
Een asfaltvloed, nog nauwelijks in te tomen.
Waar nu de haas nog speelt, de fuut nog broedt,
Zingt, Melanie, de leeuwerik te zeer.
Moet dat verzaakt voor zoevend snelverkeer?
Richt niet te gronde wat er écht toe doet
En laat wat nu nog heel is, ongeschonden.
Híer kun je dat, op goede – groene – gronden!
Aat Rolaff, stadsdichter van Vlaardingen